Ahiliğin günümüzde uygulanan teorilerden çok farklı bir ekonomi anlayışı vardır. Bunun doğal karşılanması da gerekir. Çünkü ahilik “insan için ekonomi” anlayışını uygularken, günümüzün ekonomi teorilerinde insan, üretim araçlarından sadece biri konumuna düşürülmüştür. 1970’li yıllarda tarım bakanımızın, bir manda fon ineğinin iki üniversite mezunundan daha verimli olduğu şeklindeki beyanı tartışmalara sebep olmuştu. Eğer ölçü insan, makine ve hayvan ayırımı yapmadan üretilen şeylerin ekonomik değeri ise, bakan haklıdır. Nitekim çıplak şekliyle 20. yüzyıl ekonomisinin ölçüsü de budur. Ancak ahiliğin bundan çok farklı ölçüleri ve değerleri vardır.
Ekonominin hayattaki yeri :
Ahilik hem dünya hem ahireti bir arada düşünen bir anlayışa sahiptir. “hiç ölmeyecekmiş gibi dünya, yarın ölecekmiş gibi ahiret için çalış”  hadisi de bu görüşü desteklemektedir.

    Ahilikte ekonomi bir araçtır ve bu aracın amaç haline getirilmesine izin verilme. Sadece mal, servet kazanç için çalışmak hiçbir zaman kendi başına bir anlam taşımaz. Bunlar ancak kendilerinden üstün bir amacın gerçekleşmesinin aracı oldukları taktirde bir değer ifade ederler. Mesela başkalarına muhtaç olmadan yaşamak veya başkalarına yardım etmek için kazanılan para değildir. Ama, para kazanmış olmak için para kazanmak, başka bir değişle para kazanmayı amaç haline getirmek, ahilerin kabul etmediği bir davranıştır. Çünkü bu durumda, araç olan para amaç haline gelmektedir.

    Para kazanmak amaç haline gelirse, amaç olan ahlaki değerler de araç haline gelir ki, bu son derece ahlaksız bir dünya görüşüne temel teşkil eder. Mesela para kazanmak amaç olursa, başkalarına yardım etmek de bir araç olur. Bunun uygulamadaki sonucu, kişilerin daha çok para kazanmak için başkalarına yardım yapıyor gibi görünmesidir. Hayır işlemek için değil de başkasının itimadını saygısını güvenini kazanarak karını arttırmak isteyen tüccarın, fakire mal dağıtması veya para vermesi böle bir zihniyetin mahsulüdür. Genellikle buna yardım değil, farklı bir kazanç sağlama yöntemi denilebilir. Çünkü amaç fakire yardım etmek değil, onları araç olarak kullanıp daha çok ara kazanmaktır. Yardımın araç olarak kullanılması için İslam dini “sağ elin verdiğini sol el bilmemeli” ölçüsünü getirmiştir. Ahilikte bu ölçüye titizlikle uyması istenir.
Kaynak : AHİLİK – Dr.Yusuf EKİNCİ